خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو عندلیب نه از باده ی کهن مستمفریب نکهت گل کرده در چمن مستم
۲
نسیم کوی تو در باغ می برد هوشمخیال روی تو دارد در انجمن مستم
۳
ترا ندیده به وصف تو عشق می بازمچو بلبل قفس از نکهت چمن مستم
۴
مکن کرشمه که کار مرا نگاه تو ساختبه جام باده چه ریزی دگر، که من مستم
صفحهٔ ۱ از ۲