خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سخن سنجی هرکس بتر از غمازیموای بر ما که درین بزم سخن پردازیم
۲
سفر اول شوق است به کویت ما راصید ما زود توان کرد که نوپروازیم
۳
کیست کز مطرب این بزم در آتش ننشستما همه سوخته ی شعله ی یک آوازیم
۴
حیف باشد که ز بی مهری او شکوه کنیمما که معشوق پران همچو کبوتر بازیم
صفحهٔ ۱ از ۲