خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما چو مرغان قفس، زمزمه در دل داریمدر پر و بال زدن عادت بسمل داریم
۲
چون جرس، بیضهٔ فولاد به فریاد آیدگر ز لب سر زند آن ناله که در دل داریم
۳
عذر ما گرم روان سستی توفیق بس استدر بیابان طلب، همره کامل داریم
۴
دانه ی خرمن ما بیضه ی مور است تمامدل ما خوش که درین مزرعه حاصل داریم
صفحهٔ ۱ از ۲