خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم بستن شمع‌سان بی‌تاب می‌سازد مراور به رخسارت گشایم آب می‌سازد مرا
۲
آتش رخسار او نگذاشت در چشمم نمیبا وجود آنکه هردم آب می‌سازد مرا
۳
صندل درد سرم، از درد می سامان مکن!من که مخمورم شراب ناب می‌سازد مرا
۴
گر توانم کردن از خود پهلوی همت تهیآسمان با سرکشی محراب می‌سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲