خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی زر دنیا برآرد پریشانی مراگشته جزو تن چو گل تشریف عریانی مرا
۲
دامن آلوده شست اشک پشیمانی مراحاصل از تر دامنی شد پاکدامانی مرا
۳
مانع جودم نمی گردد تهی دستی که هستهر مژه دست دگر در گوهر افشانی مرا
۴
جای از بس داده ام در سر هوای عشق راتختهٔ مشق جنون شد لوح پیشانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۲