خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش رااز خس و خار خطر پرداخت راه خویش را
۲
همچو داغ لاله ام در دل گره گردیده استبسکه می دارم نهان در سینه آه خویش را
۳
در قطار بی گناهانت شمردن می توانگر توانی در شمار آری گناه خویش را
۴
بود در گهواره ام دل مرغ دست آموز عشقدر کنار برق پروردم گیاه خویش را
صفحهٔ ۱ از ۲