خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کنم در سینه پنهان آه درد آلود راآتش ما در گره چون لاله دارد دود را
۲
رونداده حسن شوخش خط مشک اندود رابا وجود آنکه لازم دارد آتش دود را
۳
برگ برگ غنچه با صد ترزبانی گفته استواشدن باشد ز پی دلهای خون آلود را
۴
می توان در عاشقی دیدن عیار مرد کارسوختن عیب و هنر ظاهر نماید عود را
صفحهٔ ۱ از ۲