خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زور شور گریه ای می شد به خوابخواب می آرد بلی آواز آب
۲
بوی تحقیق از مقلد نشنویکس نگیرد از گل کاغذ، گلاب
۳
در بلند و پست دنیای اسیرکشتی ات بشکست از موجب سراب
۴
لازم هر کس بود طول املهست بر پا خیمهٔ تن زین طناب
صفحهٔ ۱ از ۲