خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیستچشم تری که محو تماشای بیخودیست
۲
در محشر شهادتیان نگاه اودشت جنون و دامن صحرای بیخودیست
۳
بی رنگ باش تا سبک از خویشتن رویرنگ پریده زینت سیمای بیخودیست
۴
خود را مگر ز روزن آیینه دیده استچشم تو مست ساغر صهبای بیخودیست
صفحهٔ ۱ از ۲