خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوختن شمع شبستان زمن آموخته استگل ز رخسار تو افروختن آموخته است
۲
در هوای تو سبک سیرتر از بوی گلی مبه غریبی دل ما در وطن آموخته است
۳
بر زمین ساغر سرشار به کف غلطیدنمست لایعقل من از چمن آموخته است
۴
نیست بی فایده در پیش تو استادن سرواز تو دامن به میان برزدن آموخته است
صفحهٔ ۱ از ۲