خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسوده دلی که بی قرار استآن دیده خنک که شعله بار است
۲
چون آینه عیب جو در این بزمتا عیب نماست عیب دار است
۳
کینم بدل تو بی مروتپنهان در سنگ چون شرار است
۴
بر ساحت نه فلک کند سیرهر کس بر خویشتن سوار است
صفحهٔ ۱ از ۳