خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور آمد آمد صد مدعا گردد بلنددر دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند
۲
قمری مستی ست پنداری به پرواز آمدهچون کف خاکستر ما بر هوا گردد بلند
۳
صفحهٔ تصویر سازد پرده های گوش راچون به یاد عارضی فریاد ما گردد بلند
۴
بی تو سرو آه از بالای ضعف پیکرمهمچو قد کودکان در سالها گردد بلند
صفحهٔ ۱ از ۲