خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دیداز آن فرنگ حیا لاله لاله رنگ چید
۲
میان چاه زنخدان او نشان یابدکسیکه پای دلش در ره هوس لغزید
۳
اسیر زلف و رخ و خال و خط به مدرس عشقبود چنانکه شناسد کسی سیاه و سفید
۴
به کام مرده دلان ریختی زلال حیاتلبت چو در جسد نای روح نغمه دمید
صفحهٔ ۱ از ۲