خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون مصور صورت آن جان جانان می‌کشددست از صورت نگاری می‌کشد جان می‌کشد
۲
قید تن جان مجرد بهر جانان می‌کشدیوسف ما را محبت سوی زندان می‌کشد
۳
این قدر دانسته چشم التفات از ما مپوشچون تغافل بگذرد از حد به نسیان می‌کشد
۴
رو بگردانی اگر یک صبحدم از آفتابهمچو ماه چارده خورشید نقصان می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۴