خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماندمی توان رنگ از رخم چون گرد از دامن فشاند
۲
ساقی امشب کوتهی در دادن پیمانه کردورنه از خود رفتنم آخر به جایی می رساند
۳
بسکه لعل آبدار او لطیف آید به چشممی توان از پرده های دیده این می را چکاند
۴
با نسیم امروز اعجاز دم روح اللهیستاز مزار ما کف خاکی به دامانش رساند
صفحهٔ ۱ از ۲