خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کندخون به دل یاقوت را آن لعل عنابی کند
۲
آنقدر بر خویش می پیچم به یاد طره ایکز دلم تا دیده صد جا اشک گردابی کند
۳
تا بگیرد ارتفاع کوکب حسن ترامهر پیر چرخ را در کف سطرلابی کند
۴
چشم آن دارم ز درد او که مانند حبابخانهٔ تن را زجوش گریه سیلابی کند
صفحهٔ ۱ از ۲