خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آردکه این آیینه حسن دیگر از جوهر برون آرد
۲
به شوق آن گل رخسار از بلبل عجب نبودبه رنگ غنچه گر در بیضه بال و پر برون آرد
۳
اگر اشکی فرو ریزم ز مژگان خون می ریزدوگر آهی برآرم از جگر خنجر برون آرد
۴
در مقصود افتاد از کفم در بحر نومیدیمگر غواص لطف ساقی کوثر برون آرد
صفحهٔ ۱ از ۲