خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شودغنچه آسا در قفس بلبل زبال و پر شود
۲
زآتش رخسار او چون بیضهٔ قمری به باغغنچهٔ سیراب گل یک مشت خاکستر شود
۳
هر که فربه گشته از احسان مانند خودیزود باشد همچو ماه چارده لاغر شود
۴
دولت آیینه ات کی دیگری را رو دهدگر همه از طالع فیروز اسکندر شود
صفحهٔ ۱ از ۲