خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی‌گیردبلی آیینه زنگ از زشتی صورت نمی‌گیرد
۲
توانایی صبرم کاش می‌بودی ازین داغمکه دست ناتوانی دامن طاقت نمی‌گیرد
۳
زبان هر گیاهی از مآل هستیش گویددل ما غافلان زین خاکدان عبرت نمی‌گیرد
۴
چو تنهایی نباشد اهل دل را مجلس‌آراییدل ارباب وحدت هرگز از خلوت نمی‌گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲