خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنیدباده گر یک قطره هم باشد که چشمی تر کنید
۲
می پرستان می نهم لب بر لب مینا مبادموسم گل بگذرد تا باده در ساغر کنید
۳
گر همه یک قطره آن روست پالش لازم استاین نصیحت را در گوش خود از گوهر کنید
۴
وصف آن گل پیرهن زاندیشه ها بیگانه استگو خیال خویش را صد پرده نازک تر کنید
صفحهٔ ۱ از ۲