خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می‌گرددکه این پروانه دایم گرد شمع طور می‌گردد
۲
گزند از پهلوی خود می‌رسد ارباب خواهش رادل از جوش هوس‌ها خانهٔ زنبور می‌گردد
۳
نباشی از نمک‌پرورده‌ات هم روز بد ایمنکه داغ دل ز بخت شور چشم شور می‌گردد
۴
به هر دور مگر از دور فغفورش به یاد آیدکه اشک از می به چشم کاسهٔ فغفور می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۲