خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو مست باده رخ از روزنی برون آردچه روی نام خدا گلشنی برون آرد
۲
زگرد بالش خورشید تکیه گه سازیچو شبنمت ز خود از دیدنی برون آرد
۳
چه عقده ها که تواند گشود تدبیریهزار خار ز پا سوزنی برون آرد
۴
عزیز مصر نکویی بود به سینه دلتاگر ز چنگ هوس دامنی برون آرد
صفحهٔ ۱ از ۳