خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیدلی کو واله دیدار آن طناز مانددیدهٔ حیران در فیضی به رویش باز ماند
۲
بسکه وحشت کرده از طبل تپیدنهای دلرنگ ما چون طایر تصویر در پرواز ماند
۳
آه عالم سوز باشد در غبار خود نهاننالهٔ مستور ما در پردهٔ آواز ماند
۴
دست عشقم زین چمن در غنچگیها چیده استزان زبان در پردهٔ دل سر به مهر راز ماند
صفحهٔ ۱ از ۲