خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنندچون برآید گهر از بحر در گوش کنند
۲
آه دلسوختگان کم نشود بعد از مرگبیشتر دود کند شمع چو خاموش کنند
۳
هر قدر درد تو آرد به دلم روی کم استدرخور حوصله رسم است که می نوش کنند
۴
نگهت بیخبر از خویش کند مردم راباده را راهزن قافلهٔ هوش کنند
صفحهٔ ۱ از ۱