خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزدکه بو از غنچه چون آه از دل ناشاد برخیزد
۲
زخاکم آن قدر بود بهار درد می آیدکه چون گردم نشیند بر زمین فریاد برخیزد
۳
زهجرت اشک خونین ریخت دردآلود از چشممبه رنگ لاله ای کز تربت فرهاد برخیزد
۴
عروج رتبه در پستی نماید خویش را جویاسبک سیری که در راه طلب افتاد برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۱