خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بوددر گلو ما را نفس چون ناله در منقار بود
۲
پی به خود نابرده در تن پروری عمرت گذشتبود اگر گنجی نهان در زیر این دیوار بود
۳
موجهٔ دریای رحمت در نظر آمد مراجنبش هر لب که در تکرار استغفار بود
۴
توبه اش مقبول حق بی ذکر استغفار شدهر کرا شرم گنه مهر لب اظهار بود
صفحهٔ ۱ از ۱