خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آردسرشکم راز پنهان را بروی کار می آرد
۲
دل غمدیده را آخر هجوم گریه کند از جاچو سیلابی که سنگ از دامن کهسار می آرد
۳
ز بس لبریز او شد تنگنای خاطرم جویانفس از سینه ام بر لب پیام یار می آرد
صفحهٔ ۱ از ۱