خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آردکه سیر اومرا از خندهٔ گل یاد می آرد
۲
به حسرت لخت دل از جیب آهم بر زمین آیدچو آن برگ گلی کز بوستانش باد می آرد
صفحهٔ ۱ از ۱
غزلیات