خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتدچنان رخسارش افروزد که آتش در فرنگ افتد
۲
اگر زخم تو ننوازد مرا از گرمی آهمچنان کز نوک مژگان اشک پیکان از خدگ افتد
صفحهٔ ۱ از ۱