خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صید خلق اهل ریا در گوشه گیری دیده انددامن خود را از آن چون دام ماهی چیده اند
۲
مولوی پر تکیه بر علمت مکن پرگاروارآهنین پایان در این ره بیشتر لغزیده اند
۳
قدر خود بنگر به میزان تمیز اهل طبعمردم موزون سراسر مردم سنجیده اند
۴
گوشه گیران فارغند از حلقهٔ اهل ریاخویش را مانند محراب از میان دزدیده اند
صفحهٔ ۱ از ۲