خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی ذکر تو نیکو نبود پیشهٔ دیگربی فکر تو باطل بود اندیشهٔ دیگر
۲
صهبای مجازم ندهد نشئه که باشدکیفیت مستان تو از شیشهٔ دیگر
۳
کی قطع نظر از تو توانم که دواندستاز هر مژه چشمت به دلم ریشهٔ دیگر
۴
لبریز خیال تو ز بس گشته، نگنجددر غمکدهٔ سینه ام اندیشهٔ دیگر
صفحهٔ ۱ از ۲