خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می رباید خط روی لاله گونم بیشتردر بهاران می شود سوز جنونم بیشتر
۲
لحظه ای بنشین نمی خواهم شود آتش بلندمی شود از رفتنت سوز درونم بیشتر
۳
بسکه می دارم نهان در سینه دود آه رارنگ داغ لاله می ماند به خونم بیشتر
۴
زلف او در بردن دل هیچ کوتاهی نکردمی رباید لیک چشم پرفسونم بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۲