خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریم ز هجر آن گل رو چون سحاب وارباشد شمیم گریهٔ تلخم گلاب وار
۲
یکدم ذخیره ای است برای تمام عمرگردآوری کنی چو نفس را حباب وار
۳
با هر که معنیی بود از اهل روزگارگیرد کنارهٔ نقط انتخاب وار
۴
از هر که با تو گشته معاشر، حساب گیر!نبود وجود دورنما را سراب وار
صفحهٔ ۱ از ۲