خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن چون آب در گل‌ها بود آهسته رفتارشکه می‌ترسد بریزد آب و رنگ از حسن سرشارش
۲
کشد مجنون ما پای طلب در دامن دشتیکه دارد شوخی مژگان لیلی هر سر خارش
۳
ریاضت شاهد اعمال هرکس را بیارایدگداز دل نهد آیینه پیش حسن کردارش
۴
درستی جوی در کار دل از فیض شکست دلشکستن در حقیقت خانهٔ دل راست معمارش
صفحهٔ ۱ از ۲