خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن صدا از آن دهن غنچه فام تنگچون معنی لطیف بود در کلام تنگ
۲
گل گل نموده عارضش از حلقه های زلفچون جلوهٔ ستاره به هنگام شام ننگ
۳
پیوسته باشدم به قفا چشم انتظارسوزن صفت از آن سپرم ره به گام تنگ
۴
چون با دل اهتزاز گشاید اسیر چرخیارب کسی مباد گرفتارم دام تنگ
صفحهٔ ۱ از ۲