خلوتی با سعدی
بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه
باب دوم در احسان
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکی روبَهی دید بی دست و پایفروماند در لطف و صُنعِ خدای
۲
که چون زندگانی به سر می‌بَرَدبدین دست و پای از کجا می‌خورَد
۳
در این بود درویشِ شوریده رنگکه شیری درآمد شغالی به چنگ
۴
شغالِ نگون‌بخت را شیر خوردبماند آنچه روبَه از آن سیر خورد
صفحهٔ ۱ از ۵