خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازمبه بال ناله بود چون سپند پروازم
۲
مرا کباب دل از روی گرم می سوزداسیر خوی توام سایه پرور نازم
۳
گر آفتاب جمال تو در نظر باشدبه روی دل در فیض است دیدهٔ بازم
۴
ز پای خم سو اخلاص بر نمی گیرممرا که هست فلاطون عقل دمسازم
صفحهٔ ۱ از ۲