خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما که دل در فکر دنیای خراب افکنده ایمگوهر یکدانه ای را در خلاب افکنده ایم
۲
مغز خورشید از شمیم عشق باشد عطسه ریزتا بر این اخگر ز لخت دل کباب افکنده ایم
۳
در طریق جستجو از گرمی رفتار خویشآتش شوقی در آغوش شتاب افکنده ایم
۴
سادگی بین کز پی تحصیل آرام و قرارخویش را در موج خیز اضطراب افکنده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲