خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردمکدوی باده بر خود بند تا خود را نسازی گم
۲
گره از رشتهٔ تقدیر نگشاید اگر جویاسراسر پنجهٔ سعی تو یک ناخن شود چون سم
صفحهٔ ۱ از ۱