خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آگاه آزاد است از اندیشهٔ مردنچراغ طور عرفان را نباشد بیم افسردن
۲
رمیدن باعث الفت شود روشن روانان راکه موج آغوش بگشاید ز هر پهلو تهی کردن
۳
بود دایم دلش ز اندیشهٔ روز حساب ایمنشعار هر که باشد در جهان بر خویش نسپردن
۴
ز بس هر ذره ام را شوق استقبال او باشدچو شمعم داغ دل از جای خیزد یک سر و گردن
صفحهٔ ۱ از ۲