خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف باشد واله دنیای دون پرور شدنقطره در حبس ابد مانده است از گوهر شدن
۲
شکر کن بر ناتوانیها که می یابد هلالمنصب حسن کمال از پهلوی لاغر شدن
۳
فقر در آئین ارباب توکل کیمیاستخاک گردیدن بود در مشرب ما زر شدن
۴
تا توانی خویشتن را کمتر از هر کم شمارگر بود در خاطرات اندیشهٔ بهتر شدن
صفحهٔ ۱ از ۳