خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تونعل در آتش بود بر روی تو ابروی تو
۲
با رخش ای گل مزن زین بیش لاف همسریرشک نگذارد که بینم رنگ هم بر روی تو
۳
حال عالم را توان دریافتن از فیض فکرجان من جام جم است آیینهٔ زانوی تو
۴
با تأمل گفتگو کن به که آموزد سخنطوطی نطق ترا آیینهٔ زانوی تو
صفحهٔ ۱ از ۱