خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار اورنگ را آتش به جان افتاده از رخسار او
۲
خانهٔ تن راست از باد نفس بیم زوالخواب راحت کی سزد در سایهٔ دیوار او
صفحهٔ ۱ از ۱
غزلیات