خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال اوکشیده سر ز آب جوی چاک دل نهال او
۲
شود هر گاه در چشم تصور جلوه گر ترسمکه تیغ موج خون دیده آید بر خیال او
صفحهٔ ۱ از ۱
غزلیات