خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر کویی بود عشرتگه ما یا گلستانیبهشت ماست در هر جا که باشد روی خندانی
۲
تو چون مست خرام آیی به گلشن، عندلیبان راز هر پر چون دم طاووس روید چشم حیرانی
۳
مرا سروی ربود از خود که در عشقش اسیران راز پیراهن چو قمری نیست بر جا جز گریبانی
۴
شب مهتاب با هر گل زمین لطف چمن باشداز این یک برگ نسرین می شود عالم گلستانی
صفحهٔ ۱ از ۲