خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان راکو شمع که آتش زند این بوالهوسان را
۲
ای گل که دمد از نفست بوی بنفشهزنهار مکن همدم خود هیچ کسان را
۳
خونابه حسرت همه تاچند خورم منیکبار هم این می بچشان همنفسان را
۴
آن لب گرم از پافکند سر زنشم چنددر شهد گرفتاری خود بس مگسان را
صفحهٔ ۱ از ۲