خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خلوت بهل شیخ دل مرده راکه دوزخ بهشت است افسرده را
۲
دل زاهد از می کجا بشکفدشکفتن محال است پژمرده را
۳
اگر درد جامی دهد لعل توزتریاک به زهر غم خورده را
۴
ز خاکم چو بر داشتی مفکنممیفکن نهال بر آورده را
صفحهٔ ۱ از ۲