خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پس از اجل به که روشن شود نکویی ماگر استخوان ننماید سفید رویی ما
۲
کنون که سنگ ملامت رسید دانستمکه خالی از سببی نیست بی‌سبویی ما
۳
اگر شدیم چو مجنون فتیله موی ز عشقچراغ شوق فروزد فتیله مویی ما
۴
تو خوی و بوی که ای آهوی ختن داریکه رام ما نشوی با فرشته خویی ما
صفحهٔ ۱ از ۲