خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون تو گویی سخن، این دلشده را گوش کجادل کجا عقل کجا فهم کجا هوش کجا
۲
پای بوسی زسگت گر دهدم دست بس استمن کجا وصل کجا بوسه و آغوش کجا
۳
تا تو در جلوه حسنی چو گل ای سرو سهیبلبل دل بود از شوق تو خاموش کجا
۴
جوی خون می‌رود از دیده‌ام ای باد بگوکه شد از دیده‌ام آن سرو قباپوش کجا
صفحهٔ ۱ از ۲