خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چهره از تیغ تو پر خون دردم کشتن خوش استسرخ رو همچون خزان رفتن ازین گلشن خوش است
۲
باغبان فرق است از نرگس بسی با چشم یارمنکر حس چون توان شد دیده روشن خوش است
۳
با من دیوانه خوش دارد سگ آن کوی و منچون زیم ناخوش به وی حالی که او با من خوش است
۴
عاشقان را بستر سنجاب لایق کی بودمردم دیوانه را خاکستر گلخن خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲